எரியும் சமையல் எரிவாயு பிரச்சனை – தேவையான அணுகுமுறை (1)

அறிமுகம்

ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் ஒரு அடையாள அட்டை வழங்கப்பட்டு அந்த அடையாள அட்டை எண் அரசாங்கத்தில் பதிவேடுகளில் அந்த குடிமகனைப் பற்றிய அனைத்து தகவல்களையும் உள்ளடக்கியிருக்கும் என்ற திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டு அது ஆதார் அட்டை என்று நடைமுறையில் அழைக்கப்பட்டு அதை வழங்குவதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.

அவனால் வாங்க முடியாத அளவிற்கு விலையேற்றம் பெற்றிருக்கும் அன்றாடம் புழங்கும்  சில அத்தியாவசியப் பொருட்களை அவனுக்கு கிடைக்கச் செய்யும் வகையில் அரசால் மானிய விலையில் தற்போது வழங்கப்பட்டு வருகின்றன. பொருட்கள் மானிய விலையில் வழங்கப்படும் பொழுது இந்த மானியங்கள் விற்பனையாளருக்கு செல்கிறது. குடிமகனுக்கு குறைந்த விலையில் கிடைக்கிறது. இந்த மானியங்களை பணவடிவில் நேரடியாக அவனது வங்கிக் கணக்கில் சேர்த்துவிட்டு சந்தைவிலையில் அனைத்து பொருட்களையும் பெற்றுக் கொள்வதற்கான முயற்சிகள் அரசால் துவங்கப்பட்டுள்ளது.  ஆதார் அட்டையானது அவனது தகவல்களை கொண்டிருப்பதால், அவனது வங்கிக் கணக்கில் மானியங்களை சேர்க்கப் போவதாக அறிவித்துள்ளது. இதன் முதல் கட்டமாக சமையல் எரிவாயுவிற்கான மானியத்தை நேரடியாக வங்கிக் கணக்கில் செலுத்துவது எரிவாயு உருளையை வாங்குபவர் சந்தைவிலையில் அதை வாங்குவது என்ற முறைக்கு மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. மானியங்களை ஒழித்துக் கட்டுவது என்ற திட்டத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட முதல் நடவடிக்கையாகும் இது.

குடிமகனின் வருவாயை வைத்து அவருக்கு வழங்க வேண்டிய மானியம் தீர்மானிக்கப்படும் என்றும்  சமையல் எரிவாயுவைப் பொருத்தவரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்த மானியம் ரத்து செய்ய வேண்டும் என்றும் பெட்ரோலியப் பொருட்களுக்கான விலை நிர்ணயிப்பதற்காக நிபுணர் பாரிக் தலைமையில் அமைந்த உயர்மட்டக்குழு முடிவு செய்திருக்கிறது. அதன் அறிக்கை அக்டோபர் 2013ல் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு அரசு அதனை ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டது. அதன் விளைவாக தற்பொழுது (டிசம்பர் 2013) 14.2 கிலோ எடையுள்ள சமையல் எரிவாயு உருளையின் விலையானது ரூ 390/- க்கு மானிய விலையில் வழங்கப்பட்டு வருவதானது சந்தைவிலையான ரூ 1055/- கொடுத்து வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் எனவும் அரசு நிர்ணயித்த மானியத் தொகையான உருளைக்கு ரூ 450/- என்பது வங்கிக் கணக்கில் உடனடியாக சேர்க்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டு ஒரு சில மாவட்டங்களில் அமலுக்கு வந்துள்ளது.

இதன் மூலம் அமலுக்கு வராத மாவட்டங்களில் உள்ளவர்கள் உருளைக்கு ரூ 390/- ம் அமலுக்கு வந்த மாவட்டத்தில் உள்ளவர்கள் உருளைக்கு ரூ 605/- செலுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது. எனினும் வறுமைக் கோட்டிற்கு மேலுள்ளவர்களுக்கு (நகர்ப்புறத்தில் தினமும் 1800 கலோரி உணவு அல்லது கிராமப்புரத்தில் 2400 கலோரி உணவு வாங்க வசதியுள்ளவர்கள் வறுமைக் கோட்டிற்கு மேல் உள்ளவர்கள்) இன்னும் குறுகிய காலத்திற்குள் இந்த மானியமும் நிறுத்தப்பட்டு அவர் சந்தைவிலைக்கு உருளையை வாங்க வேண்டியது என்பதே அரசின் தற்போதைய நிலை. இது சமையல் எரிவாயுவை எரியும் பிரச்சனையாக மாற்றி வருகிறது. இந்தப் பிரச்சனையை சற்று உற்று நோக்குவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

அரசின் செயல்திட்டம்

இந்தியாவில் 28.5 சதமான குடும்பங்கள் மட்டுமே சமையல் எரிவாயுவைப் பயன்படுத்தி சமையல் செய்கின்றன என்று 2011ம் ஆண்டு மக்கட்தொகை கணக்கெடுப்பு புள்ளிவிபரம் கூறுகிறது இன்னும் 49 சதவீத குடும்பங்கள் விறகைப் பயன்படுத்தியே சமையல் செய்கின்றன. சமையல் எரிவாயுவைப் பயன்படுத்தினால் விறகைப் பயன்படுத்துவதைவிட அது 20 சதமான கரியமிலவாயுவைவே உமிழ்கின்றன. எனவே இந்தப் பிரச்சனை சர்வதேச அளவில் விவாதிக்கப்பட்டு ஐக்கியநாடுகள் உருவாக்கித் தந்த திட்டமான மில்லேனியம் டெவலெப்மெண்ட கோல்-ல் அனைத்துக் குடும்பங்களும் சமையல் எரிவாயுவைப் பயன்படுத்துவதற்கு அரசாங்கங்கள் முயற்சி எடுக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியா இந்த ஆவணத்தில் கையெழுத்திட்ட நாடாகும். நமது நாடும் விஷன்-2015 என்ற திட்டத்தில் அனைவருக்கும் கட்டுப்படியாகும் விலையில் சமையல் எரிவாயு வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் இதை சாத்தியப்படுத்துவதற்காக ராஜீவ் காந்தி கிராம சமையல் எரிவாயு விதாரன் யோஜனா என்ற திட்டத்தை அறிவித்து, அதில  2015க்குள் கிராமப்புரங்களில் 75 சதம் குடும்பங்கள் சமையல் எரிவாயுவை பயன்படுத்தும் நிலைக்கு கொண்டுவரவும் இதற்காக 5.5 கோடி புதிய இணைப்பை வழங்க வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டிருக்கிறது. இப்படி ஒரு திட்டத்தை ஒருபுறம் எழுதி வைத்துக் கொண்டு, மறுபுறம் பாரிக் குழுவின் பரிந்துரைகளை ஏற்றுக் கொள்ளவும் செய்திருக்கிறது நமது அரசாங்கம்.

பாரிக்குழு பரிந்துரைகள்

அரசாங்கத்தின் செவீனங்களில் பெட்ரோலியப் பொருட்களுக்கான மானியமே மிக அதிகமானது என்றும் பெட்ரோலியப் பொருட்களின் விற்பனை மூலமாக  2012-13ல் ரூ 161,029 கோடி குறைவசூல் (Under Recovery) ஆகிறது எனவும், இதை சமாளிப்பது எப்படி என்பதை ஆய்வதற்காக முன்னாள் திட்டக் கமிஷன் உறுப்பினர் பாரிக் தலையில் ஐந்து பேர் கொண்ட ஒரு நிபுணர் குழு ஜூன் 2013ல் அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் குழுவான கீழ்க்கண்ட விஷயங்களை ஆய்வு செய்யும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

• பெட்ரோலிய பொருட்களின் விலை நிர்ணயிப்பதற்கான தற்பொழுது நடைமுறையில் உள்ள வழிமுறைகளை பரிசீலிப்பது அதை மாற்றி ஏற்றுமதி விலைக்கு (Export Parity Pricing) இணையாக அமையக்கூடிய ஒரு விலை இயக்கமுறை (Price Mechanism) அடைவது; இந்த விலை இயக்கமுறையும் பெட்ரோலியப் பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்யும் தனியார் சுத்திகரிப்பு நிலையங்கள் செய்யும் கப்பல் ஏற்றுமதி விலைக்கு (FOB) இணையாக இருப்பது போல் வடிவமைப்பது.

• பெட்ரோலியப் பொருட்களை விற்பனை நிறுவனங்களுக்கு ஆகும் குறைவசூலுக்கு ஒரு நியாயமான இழப்பீடு வழங்கும் சூத்திரத்தை அடையாளம் காண்பது.

• பெட்ரோலியப் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் நிறுவனங்களின் செயல்பாட்டை பரிசீலித்து அவைகளின் செயல்திறனையும் கொள்முதல் திறனையும் உயர்த்துவதற்கான ஆலோசனைகளை அடையாளம் காண்பது.

இறக்குமதி ஒப்பீட்டு விலை சரியானதா இல்லையா என்பதை கமிட்டி ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதை விடுத்து இறக்குமதி ஒப்பீட்டு விலைலையை எப்படி அமல்படுத்துவது என்று நிர்ணயித்திருப்பது இதன் விஷயஆய்வு (Terms of Reference) திறந்த மனதுடையதல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது. இப்படி ஆய்வு செய்யும் விஷயங்களே ஒரு திறந்த மனதுடையதாக இல்லாமல் தனியார் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களுக்கு தோதாக இருக்க வேண்டும் என்று ஒரு விஷய ஆய்வை வடிவமைப்பதே தனியார் எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு நிலையங்களுக்கு சாதகமாக கொள்கை முடிவெடுப்பதே அரசின் உள்நோக்கம் என்பது தெளிவாகிறது. எனவே அந்தக் குழுவின் முடிவானது மக்கள் மீது தாக்குதல் தொடுக்கும் வழிமுறைகள் என்னென்ன என்பதை அறிவிக்கும் முடிவுகளாக இருப்பதில் ஒன்றும் ஆச்சரியம் இல்லை. கீழ்க்கண்டவைகளே பாரிக்குழுவின் சமையல் எரிவாயுவைப் பற்றிய பரிந்துரைகள்:

• மானிய விலையில் வழங்கப்படும் சமையல் எரிவாயு உருளைகளை வருடத்திற்கு 9லிருந்து 6 ஆக குறைப்பது. மானியத்தை பணமாக நேரடியாக வழங்கும் திட்டத்தை (DBTL) சுருக்கி குறிப்பிட்ட குடும்பங்களுக்கு மட்டுமே வழங்குவது.

• தற்போது 184 மாவட்டங்களில் மட்டுமே அமலில் உள்ள மானியத்தை பணமாக நேரடியாக வழங்குத் திட்டத்தை ஒராண்டுக்குள் நாடு முழுவதும் விரிவுபடுத்துவது.

• தற்போது மானிய விலையில் வழங்கப்படும் சமையல் எரிவாயு உருளைகளின் விலையை உருளை ஒன்றுக்கு ரூ 250 உடனடியாக உயர்த்துவது (அதாவது ரூ 640ஆக மாற்றியமைப்பது)

• குழாய்கள் மூலம் இயற்கை எரிவாயுவை நகர்ப்புரங்களில் வழங்கும் திட்டத்தை தீவிரமாக பரிசீலிப்பது

• தற்பொழுது சமையல் எரிவாயுத் தேவையை பூர்த்தி செய்ய நாம் இறக்குமதியை பெரிதும் சார்ந்திருப்பதால் சமையல் எரிவாவுவானது எண்ணெய் சுத்திகரிப்பாலையின் கதவுவரை ஆகும் செலவை நிர்ணயிப்பத்தில் இறக்குமதிக்கு இணையான விலையின் (Import Parity Price) அடிப்படையில் விலை இயக்கமுறையை வடிவமைக்க வேண்டும்.

ஆக மொத்த்த்தில் சாமனிய மக்களுக்கு அடி மேல் அடி கொடுக்கும் பரிந்துரைகள் இவை என்பது தெளிவு. நகர்ப்புரத்தில் கழிநீர் இணைப்பு கொடுப்பது என்பதற்கு ஒரு நகராட்சி திட்டமிட்டு நிறைவேற்றுவதற்கு 25 ஆண்டுகள் ஆகிறது என்பது நாம் வாழுகின்ற காலத்தின் அனுபவம். இயற்கை எரிவாயுவை குழாய்கள் மூலம் இணைப்பு கொடுப்பது என்பது நிறைவேற்ற வேண்டுமானால் இன்னும் 25 ஆண்டுகள் ஆகும் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை. மூன்றாவது பரிந்துரையான உருளைக்கு ரூ 250ஐ உயர்த்துவது உடனடியாக அமலுக்கு வந்து அது ஆதார் அட்டை பெற்றவர்களுக்கு மட்டும் என்று அறிவிக்கப்படாமல் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுவிட்டது, இதன்விளைவாக ஆதார் அட்டை உள்வர்கள் மற்றவர்களை விட ரூ250 அதிகம் செலுத்தி வருகிறார்கள். எனினும் இந்த நிபுணர் குழுக்கான விஷய ஆய்வு பற்றியும் இக்குழுவின் செயல்பாடு மற்றும் இதன் அறிக்கை பற்றியும் கொஞ்சம் ஆழமாக நாம் பின்னால் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது.

இது பிரச்சனையின் ஆளும் வர்க்கப்பார்வை மட்டுமே. பொதுமக்களுக்கும் ஒரு சாராரது பார்வை மட்டுமே விளக்கப்படுவதால் பிரச்சனையின் பன்முகத்தன்மை புலப்படுவதில்லை. பிரச்சனையின் மற்ற கோணங்கள் என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள சமையல் எரிவாயு பயன்பாட்டுத் தோற்றத்தின் வரலாற்றிலிருந்து துவங்க வேண்டும்.

சமையல் எரிவாயுவின் கதை

சமையல் எரிவாயு என்பது அடிப்படையில் புரோப்பேன் மற்றும் பியூட்டேன் ஆகிய மூலக்கூறுகளின் கலவையாகும். சாதாரண வெப்ப நிலையில் இது வாயு வடிவத்தில் இருக்கும்  கொஞ்சம் அழுத்தம் கொடுத்து குளிர்வித்தால் திரவாமாகிவிடும். இதற்கு நிறமும் மணமும் கிடையாது எனினும் இது கசிந்தால் ஆபத்து என்பதற்காக இத்துடன் சில மணமூட்டிகளை உற்பத்தியிடங்களில் சேர்க்கிறார்கள்.

சமையல் எரிவாயுவிற்கு இரண்டு மூலங்கள் உண்டு, பூமிக்கடியிலிருந்து இயற்கை எரிவாயுவையும் கச்சா எண்ணெயையும் எடுக்கும்போது கிடைக்கும் சமையல் எரிவாயுவானது மொத்த சமையல் எரிவாயு உற்பத்தியில் 60% ஆகும். மீதி 40% உற்பத்தியானது கச்சா எண்ணெயைச் சுத்திகரிக்கும் பொழுது கிடைப்பது. கடந்த காலங்களில் எண்ணெய் எரிவாயுக் கிணறுகளிலிருந்து கிடைக்கும் சமையல் எரிவாயுவை கழிவு வாயுவாக கருதி எண்ணெய்க் கிணற்றின் அருகிலேயே எரித்து விடுவார்கள். இப்பொழுது அப்படிச் செய்வதில்லை.

எண்ணெய்/எரிவாயுக் கிணற்றிலிருந்து கிடைக்கும் மொத்த வாயுக்களில் சமையல் எரிவாயு மட்டும் 5% ஆகும். கச்சா எண்ணெயை குழாய்கள் மூலமாகவோ கப்பல் மூலமாகவோ கொண்டு செல்லுமுன் செய்ய வேண்டிய முன்சுத்திகரிப்பிலும் சமையல் எரிவாயு கிடைக்கும். சுத்திகரிப்பு ஆலையில் கச்சா எண்ணெயை உட்செலுத்தியதும் முதலில் கிடைப்பது சமையல் எரிவாயுவே. இது செலுத்தப்படும் கச்சா எண்ணெயில் 3% ஆகும், எனினும் கச்சா எண்ணெயிலிருந்து 40% வரை சமையல் எரிவாயுவை உற்பத்தி செய்யலாம்.

சமையல் எரிவாயுவை பிரித்தெடுக்கும் பழக்கம் வந்ததே ஒரு சுவாரஸிமான கதை. இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் பெட்ரோலியப் பொருட்களை டாங்குகளில் சேமித்து வைத்திருக்கும் பொழுது அவை ஆவியாகி வந்தன. 1911ம் ஆண்டு அமெரிக்க வேதியல் விஞ்ஞானியான முனைவர் வால்டர் ஸ்னெல்லிங் (Dr. Walter Snelling) பெட்ரோலில் கலந்திருக்கும் புரோப்பேன் மற்றும் பியூட்டேன் வாயுக்களே இவை ஆவியாவதற்கு காரணம் என்று கண்டறிந்தார். இந்த இரண்டு வாயுக்களையும் பெட்ரோலிலிருந்து பிரித்தெடுக்கும் வழிமுறையை அவர்தான் வடிவமைத்தார். எனினும் இது ஆய்வுக் கூடத்திலிருந்து ஆலைக்கு வருவதற்கு மேலும் பத்தாண்டுகள் பிடித்தது. ஆலை உற்பத்தி வியாபார உற்பத்தியாவதற்கு இன்னும் இருபதாண்டு காலம் பொருத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று. இதன் விலை நிர்ணய இயக்கமுறை ஆரம்பகாலத்தில் மண்டல அளவிலேயே இருந்தது. இதன் உற்பத்தியும் விற்பனையும் பெருகப் பெருக இதற்குள் விலைநிர்ணய முறைக்குள் சர்வதேச அளவுக்கு விரிந்தது. 1950ல் 3 லட்சம் டன் விற்பனையான சமையல் எரிவாயுவானது 1960ல் 30 லட்சம் டன்னாக உயர்ந்தது. இது 1970ல் 1 கோடியே 10 லட்சம் டன்னாக உயர்ந்து விட்டது.

1973ல் ஏற்பட்ட எண்ணெய் அதிர்வில் (Oil Shock) எண்ணெய்வள நாடுகள் அதுவரை கழிவு வாயுவாக எரித்துக் கொண்டிருந்த பழக்கத்தலிருந்து சமையல் எரிவாயுவை பிரித்தெடுக்கும் ஆலைகளை நிர்மானிக்க ஆரம்பித்தார்கள். மேற்காசிய நாடுகள் இந்த விஷயத்தில் வேகமாக முன்னேறி வந்தன. உலகளவில் 1975ல் 6 மில்லியன் டன் திறன் கொண்ட சமையல் எரிவாயுவைப் பிரித்தெடுக்கும் ஆலைகளின் உற்பத்திதிறனானது 1980ல் 17 மில்லியன் டன்னாகவும் 1985ல் 30 மில்லியன் டன்னாகவும் உயர்ந்துவிட்டது. இதில் மேற்காசிய நாடுகளுக்கு மட்டுமல்ல தென் அமெரிக்க நாடுகளுக்கும் பொருந்தும். சமையல் எரிவாயுவைப் பொருத்தவரை 1980கள் அதிவேக வளர்ச்சி பெற்ற ஆண்டுகளாகும். சமையல் எரிவாயுச் சந்தையானது உளகளாவிய சந்தையாக மாறியது.

சமையல் எரிவாயு உலக உற்பத்தி மற்றும் தேவையின் வளர்ச்சியில் தற்போதைய நிலை

சமையல் எரிவாயு சந்தையானது 2000ம் ஆண்டில் 198 மில்லியன் டன்னாகவும் 2008ல் 239 மில்லியன் டன்னாகவும் 2012ல் 270 மில்லியன் டன்னாகவும் வளர்ந்துள்ளது. உலக சமையல் எரிவாயு உற்பத்தியில் மேற்காசிய நாடுகளின் பங்கு 24 சதமாகும். 2012ல் இவர்களின் மொத்த உற்பத்தியானது 65 மில்லியன் டன்னாக இருந்தது. மேற்காசிய நாடுகளைப் பொருத்தவரை அவர்களின் உற்பத்தியில் 60 சதமானம் எண்ணெய்க் கிணறுகளிலிருந்தே கிடைக்கிறது. 24 சதவீதமானது இயற்கை எரிவாயு உள்ளிட்ட மற்ற வாயுக்களை மாற்றுவதன் மூலமும் 10 சதவீத்ம் சுத்திகரிப்பு ஆலைகள் மூலமாகவும் கிடைக்கிறது. மேற்காசிய நாடுகளின் சமையல் எரிவாயு உற்பத்தியில் மிகப் பெரிய பங்கு வகிப்பது சவுதி அராம்கோ என்ற நிறுவனமாகும் 2008ம் ஆண்டில் இது மேற்காசிய சமையல் எரிவாயு உற்பத்தியில் 43% பங்கு வகித்தது. சமையல் எரிவாயு உற்பத்தியில் இரண்டாவது இடம் வகிப்பது வடஅமெரிக்க பகுதியேயாகும். அவர்களின் பங்கு உலக உற்பத்தியில் 21% ஆகும். 2012ல் இவர்களின் மொத்த உற்பத்தியானது 59 மில்லியன் டன்னாக இருந்தது. இவர்களின் உற்பத்தியில் 60% இயற்கை எரிவாயுவிலிருந்து தயாரிப்பதாகும். மூன்றாவது இடத்தை வடகிழக்கு ஆசியாவும் (2012ல் 30 மில்லியன் டன்), நான்காவது இட்த்தை தென் அமெரிக்காவும் (2012ல் 27 மில்லியன் டன்). ஐந்தாவது இட்த்தை ஆப்பிரிக்காவும் (2012ல் 22 மில்லியன் டன்) ஆறாவது இடத்தை ஐரோப்பா மற்றும் பொதுவள நாடுகளும் (2012ல் 15 மில்லியன் டன்) ஏழாவது இடத்தை தென்கிழக்கு ஆசியாவும் (2012ல் 13 மில்லியன் டன்) எட்டாவது இடத்தை இந்திய துணைக் கண்டமும் (2012ல் 10 மில்லியன் டன்) வகிக்கின்றன. எனவே இந்திய துணைக் கண்டமும் ஒரு சிறிய அளவு (3.7%) உலக உற்பத்தியில் பங்கு வகிக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துவிட முடியாது.

சமையல் எரிவாயு உலக உற்பத்தியின் உட்சேர்மானம் இவ்வாறு இருக்கும் பொழுது, அதன் உலகத் தேவையின் உட்சேர்மானத்தை பார்த்தால் வேறு ஒரு வடிவம் கிடைக்கிறது. சமையல் எரிவாயுவிற்கு ஆயிரம் விதமான உபயோகங்கள் இருந்தாலும் சமையல் எரிவாயு நுகர்வில் சரிபாதி சமையல் அடுப்புக்களுக்கே பயன்படுகிறது. 2012ல் மொத்த உற்பத்தியான 270 மில்லியன் டன்னில் ஆசியா 80 மில்லியன் டன்னும், வட அமெரிக்கா 60 மில்லியன் டன்னும், ஐரோப்பா 50 மில்லியன் டன்னும் தென் அமெரிக்கா 30 மில்லியன் டன்னும், மேற்காசியா 30 மில்லியன் டன்னும் இதர பகுதிகள் 20 மில்லியன் டன்னும் உலக நுகர்வில் பகிர்ந்து கொண்டன.

சமையல் எரிவாயு விஷயத்தில் இந்திய நிலைமை

சமையல் எரிவாயுவின் உள்நாட்டு உற்பத்தியின் வளர்ச்சியானது, அதன் தேவையின் வளர்ச்சியை விடக் குறைவாக இருக்கிறது என்பதை எடுத்த எடுப்பிலேயே சொல்லிவிடலாம். பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த நிலவரம் இதுதான். உற்பத்தியானது 1990-91ல் 2.15 மில்லியன் மெட்ரிக்டன் ஆக இருந்தது 2002-03ல் 7.273 மில்லியன் மெட்ரிக்டன்னாக உயர்ந்திருக்கிறது. இதில் 4.903 மில்லியன் மெட்ரிக் டன் கச்சா எண்ணெய் சுத்திகரிப்பு ஆலைககளிலிருந்தும் 2.37 மில்லியன் டன் இயற்கை எரிவாயுவிலிருந்தும்  கிடைத்தது எனினும் பற்றாக்குறையை இட்டு நிரப்ப 1.073 மில்லியன் மெட்ரிக்டன் (மொத்தத்தில் 13%) இறக்குமதி செய்தது. தேவையானது 2009-10ல் 12.746 மில்லியன் டன்னாக உயர்ந்துவிட்டது. உள்நாட்டு உற்பத்தி வளர்ச்சியின் வேகம் தேவை அதிகரிப்பை விட குறைவாக இருப்பதால் இறக்குமதியானது 12.423 மில்லியன் டன்னாக உயர்ந்து மொத்த தேவையில் 22 சதவீதமாக உயர்ந்துவிட்டது. நாளொன்றுக்கு 30 லட்சம் சமையல் எரிவாயு உருளைகளை நாடெங்கிலும் விநியோகிக்கப்படுகின்றன. தேவை வளர்ச்சியானது ஆண்டுக்கு 8% இருந்து வருகிறது. இதைத்தவிர சமையல் எரிவாயுவின் பயன்பாடானது வீட்டு உபயோகத்திற்கு மட்டுமல்லாது இதர உபயோகங்களுக்கும் பயன்படுத்தப்படுவதால், குறிப்பாக தொழில்துறைக்கு அதிகம் தேவைப்படுவதால் இதன் தேவை மிக வேகமாக அதிகரித்து வருகிறது. வீட்டு உபயோகத்திற்கு மட்டுமல்லாது, வியாபார நிறுவனங்களுக்கும். தொழில்துறைக்கும், போக்குவரத்திற்கும் பயன்பட்டு வருகிறது. ஐந்தாண்டுகளில் சமையல் எரிவாயுவின் நுகர்வில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தில் வீட்டு உபயோகத்தை தவிர இதர உபயோகம் அதிகரித்து வருவதைக் காட்டுகிறது

ஆண்டு	வீடு		வணிகம்		தொழில்		போக்குவரத்து
	ஆ.டன்	சதவீதம்	ஆ.டன்	சதவீதம்	ஆ.டன்	சதவீதம்	ஆ.டன்	சதவீதம்
2004-05	9345	96%	143	1%	210	2%	52	1%
2009-10	11364	89%	879	7%	280	2%	223	2%

இந்தியாவில் கணிசமானவர்கள் இன்னும் சமையல் எரிவாவுவைப் பயன்படுத்த ஆரம்பிக்கவில்லை என்பது ஏற்கனவே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக இது நகர்ப்புர மக்கள் அதிகம் பயன்படுத்துவதாகவும் கிராமப்புர மக்கள் பயன்பாடு குறைவாக இருக்கிறது. இதன் விளைவாக கிராமப்புரங்களில் நுரையீரல் சம்பந்தமான நோய்கள் அதிகரித்துக் காணப்படுகிறது. 2010ம் ஆண்டு நிலவரப்படி

	நகர்ப்புரம்	கிராமப்புரம்	மொத்தம்
மக்கட் தொகை (லட்சங்களில்)	3262	8388	11650
குடும்பங்கள் (லட்சங்களில்)	950	1590	2540
சமையல் எரிவாயு இணைப்பு பெற்ற குடும்பங்கள் (லட்சங்களில்)	838	312	1150
சமையல் எரிவாயு இணைப்பு பெற்ற குடும்பங்கள் (சதவீதத்தில்)	88%	19.6%	45%
ஆதாரம்: பெட்ரோலியம் மற்றும் எரிவாயு அமைச்சகம்

விஷன்-2015 ஆவணமும் 2011-16க்கான தொலைநோக்குத் திட்டமும்

இந்த இரண்டு ஆவணங்களும் மத்திய பெட்ரோலியம் மற்றும் எரிவாயு அமைச்சகத்தால் வெளியிடப்பட்டவை. 2009ல் வெளியிடப்பட்ட முதலாவது ஆவணத்தில் வீடுகளுக்கான சமையல் எரிவாயு இணைப்புகளை அதிகரிப்பதைப் பற்றி பேசுகிறது. தற்போதுள்ள 50% இணைப்புகளை 75% இணைப்புகளாக உயர்த்துவது, அதாவது 2015ல் 16 கோடி இணைப்புகள் என்ற நிலையை எட்டுவது, மண்ணெண்ணையிலிருந்து சமையல் எரிவாயுவிற்கு மாறிச் செல்வது, 5000 பேருக்கு மேல் வசிக்கும் கிராமங்களில் சமையல் எரிவாயு இணைப்பு பெற்ற பொது சமையல் அறையை உருவாக்குவது ஆகியவை அடங்கும். கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் சமூக பொறுப்பின் அடிப்படையில் பொதுச் சமையலறையைப் பராமரிப்பது அவர்கள் கையில் ஒப்படைக்கப்படும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இதைத்தவிர ராஜிவ் காந்தி கிராமப்புர சமையல் எரிவாயு விதாரன் யோஜனா திட்டத்தை துவங்கி செயல்படுத்தப்படும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. இத்திட்டத்தின்படி  சமையல் எரிவாயு என்பது கிராமவாசிகளுக்கு எட்டாக்கனியாக இருக்கும் நிலை மாற்றப்படும். 4500 குடும்பங்கள் வசிக்கும் கிராமங்களில் மலிவு விலையில் உருளைகள் வழங்குவதும் இதற்காக கிராமம் ஒன்றுக்கு மாதம் 600 உருளைகள் செலவாகும் என்றும் மதிப்பிடப்பட்டு அதற்கான தொகை ஒதுக்கப்படும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது.

பெட்ரோலிய மற்றும் எரிவாயு அமைச்சகத்தின் 2011-16க்கான தொலை நோக்கு திட்டமானது அனைத்து பெட்ரோலிய பொருட்களை மக்களுக்கு இலகுவாக சரியான விலையில் கிடைக்கச் செய்வது. தேவை வளர்ச்சிக்கேற்ப வழங்கலை உத்தரவாதப்படுத்துவது பற்றிய ஆவணமாக இருக்கிறது. இந்தத்துறை கட்டமைப்புகள், கொள்கைகள் மற்றும் நடைமுறைகளின் பலம் பலவீனத்தை பட்டியலிடுகிறது. வழக்கமாக பலமும் பலவீனமும் தாராளமயமாக்கல் கொள்கைகளின் வெளிச்சத்திலேயே பட்டியலிடப்பட்டிருக்கிறது. உதாரணமாக மானிய விலையில் பொருட்களை சக்தியுள்ளவர்களுக்கு வழங்கப்படுவதை நிறுத்த முடியவில்லை என்பதும் அதிகரித்துவரும் எண்ணெய் விற்பனை நிறுவனங்களின் குறைவசூலுக்கும் முன்னுரிமை கொடுத்துப் பேசுகிறது.

இதில் சமையல் எரிவாயுவைப் பற்றிய பக்கங்களில், வளர்ந்து வரும் தேவையை கருத்தில் கொண்டு சமையல் எரிவாயு உற்பத்தி கட்டமைப்புகள், இறக்குமதி கட்டமைப்புகள், விநியோக கட்டமைப்புகள் ஆகியவற்றை வலுப்படுத்துவதற்கான திட்டத்தை முன்வைக்கிறது. வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே வாழ்பவர்களுக்கு சமையல் எரிவாயு இணைப்பை இலவசமாக வழங்குவது பற்றியும் அதற்கான நிதிதிரட்டல் பற்றியும் கூறியுள்ளது. ஆதார் அட்டை மூலமாக வசதியுள்ளவர்களுக்கு போய்ச் சேரும் மானிய விலை உருளைகளை நிறுத்துவது மற்றும் 2015க்குள் குழாய்கள் மூலம் இணைப்பு வழங்கும் கட்டமைப்பை 201 நகர்களில் உருவாக்குவது பற்றியும் கூறப்பட்டுள்ளது.

(தொடரும் …)

வலிமையான பிரதமர்... விலைவாசியை என்ன செய்வார்!!

வலிமையான பிரதமர்... விலைவாசியை என்ன செய்வார்!!

புலியின் பற்கள் வலிமையென

புள்ளி மான்கள் போற்றுவதில்லை !

பூனையின் பாய்ச்சலை

எலிகள் பாராட்டுவதில்லை!

பல்லி நகரும் லாவகத்தை

பூச்சிகள் கூட சிலாகிப்பதில்லை!

ஐந்தறிவின் உள்ளுணர்வுகளை

ஊடகங்கள் தீர்மானிப்பதில்லை!
தெரிகிறது யார் எதிரியென்று...

ஆனால்

ஏழாம், எட்டாம் அறிவும் ஏங்குகின்றன

வலிமையான பிரதமர் வேண்டுமென்று.......!!

 

இடையில் பயணத்தில் ஒரு நடுத்தர வேலைவாய்ப்பில் இருப்பவர் ஒருவரைச் சந்தித்தேன். அரசியல் பற்றி பேசியவுடன் வலிமையான பிரதமர் ஒருவர்தான் இன்றைக்கு நாட்டின் தேவை என்றார். அவரோடு ரொம்ப நேரம் உரையாடிய பிறகும் நான் நிற்கும் புள்ளியையும், அவர் நிற்கும் புள்ளியையும் இணைத்து ஒரு சின்னக் கோலம் கூடப் போட முடியவில்லை. ஒரு மணிநேரம் ஆன பிறகும் ஒரு சர்வாதிகாரிதான் நம்ம நாட்டுக்குப் பொருத்தமானவர் என்று அவர் கூறிய போது எதிரெதிரே அமர்ந்தாலும் ஏதோ ஒரு மைலுக்கு அப்பால் போய்விட்ட உணர்வு ஏற்பட்டது. ஆர்வத்தோடு அவருடைய முந்தைய அரசியல் சார்புகளை விசாரித்தபோது அன்னாஹசாரே, விஜயகாந்த், துக்ளக் சோ, எம்.எஸ். உதயமூர்த்தி என்று எங்கெங்கேயோ சுற்றி பின்னர்தான் அவர் நிற்கிற புள்ளி எனக்குத் தெரிந்தது. எதையோ தேடுகிற அவரது தவிப்பு புரிந்த பிறகு புள்ளிகள் நெருங்கி சிம்பிளான கோலம் ஒன்று வரைய முடிந்தது.

இந்திய அரசியலில் இரண்டே முகவர்கள்தான் ஊடகங்களின் கேமராக் கண்களுக்கு தெரிகின்றன. வலியவர் என்று குஜராத்காரரும், இளையவர் என்று குடும்ப வம்சத்து குல விளக்கும், மூன்றாவது ஃபிரேமிற்கு தேவையில்லாமல் இடித்துக் கொண்டு வீடுகளின் வரவேற்பறைகளில் காட்சியளிக்கிறார்கள். இது தற்செயலான நிகழ்ச்சிகள் அல்ல. இரு துருவங்களாகக் காட்டப்படும் இரண்டு பேரை திரைக்குப் பின்னிருந்து இயக்குபவர்கள் வெவ்வேறானவர்கள் அல்ல என்பதுதான் அரசியல் சூட்சமம்.

இச் சூட்சமத்திற்கான முயற்சிகள் புதியவை அல்ல. 2004ல் இடதுசாரிகள் ஆதரவோடுதான் ஓர் மத்திய அரசு அமை வேண்டுமென்ற நிலையேற்பட்ட போது இந்தியப் பெரும் தொழிலதிபர்களில் ஒருவரான இராகுல் பஜாஜ், காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி உள்ளிட்ட தேசிய அரசு உருவாக வேண்டுமென்ற கருத்தை முன்மொழிந்தது நினைவில் இருக்கலாம். இந்தியாவின் பெரும் பெரும் தொழிலதிபர்களுக்கு நெருக்கடி வரும் போதெல்லாம் அது தேசத்தின் நெருக்கடியாக சித்தரிப்பது அவர்களின் உத்தியில் ஒரு வகை. அவர்களின் பொருளாதார நலனுக்கு எதிரான மாற்று அரசியல் சற்றே துளிர்விடும் என்றாலும், அவர்கள் எல்லா ஆயுதங்களுடனும் களத்திற்கு வந்து விடுவார்கள். அப்படியொரு ஆயுதங்களில் ஒன்றுதான் எஜமானர்களின் குரலாக உள்ள கார்ப்பரேட் ஊடகங்கள்.

அணைக்காத கரங்கள்

ஒப்புதல் உற்பத்தி(Manufacture of consent ) என்பது பன்னாட்டு மூலதனத்தின், பெரும் தொழிலகங்களின் நலன்களைக் காக்கிற சாகசம். யாரைத் தாக்குகிறார்களோ அவர்களிடமிருந்தே தாக்குவதற்கான இசைவை பெற்றுக் கொள்வதே அதன் லாவகம். பழைய திரைப்படங்களில் மனைவியைக் கணவன் ஓங்கிக் கன்னத்தில் அறைந்தாலும் 'அடிக்கிற கைதான் அணைக்கும்' என்று மனைவியை அடுத்த காட்சியில் பாடவிடுவார்கள். இப்படிப்பட்ட 'ஒப்புதல் உற்பத்தி' தற்போது வலிமையான பிரதமர் வேண்டுமென்ற புதிய பாடலாக ஒலிக்கிறது.

2013டிசம்பரில் நான்கு சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் காங்கிரஸ் கட்சி மண்ணைக் கவ்வியுள்ளது. மத்தியில் ஆளும் கட்சியின் பொருளாதாரப் பாதை மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியுள்ள கோபம், ஊழலின் மீதான வெறுப்பு ஆகியவையே காரணமென்பதில் யாருக்கும் சந்தேகமில்லை. காங்கிரசுக்கு மாற்று வேறு எதுவும் கண்களுக்குத் தெரியாவிட்டால் பி.ஜே.பி, வேறு எதுவும் தெரிந்தால் காங்கிரஸ்-பிஜேபி-யைத் தாண்டி ஆம் ஆத்மி என்று தேர்தல் முடிவுகள் அமைந்துள்ளன. ஆகவே மக்கள் மாற்றம் வேண்டுமென்று நினைக்கிறார்கள். மாற்று எது என்பதே கேள்வி?

நாமும் வலிமையான பிரதமர் வேண்டுமென்று நினைக்கிறோம்! ஆனால், அது தனிநபர் வலிமையல்ல. கொள்கை வலிமை. மக்களுக்கான அரசியலை அமலாக்குகிற அரசியல் உறுதி. நாலரைக்கோடி சில்லரை வணிகர்களின் வாழ்க்கையைச் சூரையாட வருகிற வால் மார்ட்டைத் தடுக்கிற வலிமை உள்ளவரா! இந்திய மக்களின் சேமிப்புகளை விழுங்க நினைக்கிற பன்னாட்டு நிதி நிறுவனங்களை விரட்டுகிற வலிமை உள்ளவரா! கொம்பைச் சிலுப்பி வரும் விலைவாசி உயர்வுக் காளையை அடக்கும் வலிமை உள்ளவரா! கார்ப்பரேட் ஊழல் பேய்களை ஓட்டுகிற வலிமை உள்ளவரா! இதையெல்லாம் பற்றிப் பேசாமல் வலிமை என்றால் எது யாரைப் பாதுகாப்பதற்கு...... யாரைத் தாக்குவதற்கு..... இதுதான் மக்கள் மன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய கேள்வி...!!

கசப்பான காலங்கள்

கடந்த காலத்தை சற்றுத் திரும்பிப் பாருங்கள்! 2004ல் இந்தியா ஒளிர்கிறது என்ற முழக்கத்தோடு 340 பிளஸ் சீட்டுகளைக் கைப்பற்றும் என்று ஊடகங்களின் ஆரவாரத்தோடு தேர்தலைச் சந்தித்த வாஜ்பாய் ஏன் தோற்றுப் போனார்!. 1998டில்லி, இராஜஸ்தானில், பி.ஜே.பி படுதோல்வியைச் சந்தித்தது ஏன்! 1998ல் டில்லி முதல்வராக இருந்த பி.ஜே.பி-யின் சுஸ்மா சுவராஜ் வெளிச்சந்தையில் வெங்காயம் ரூ50 க்கு விற்றபோது அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் கிலோ ரூ11 க்கு விற்கிறேன் என்று சில இடங்களில் மட்டும் கடைவிரித்துக் கண் துடைப்பு செய்தும் ஏன் வெற்றி பெற முடியவில்லை. ஆனால் சுஸ்மா சுவராஜ்-ன் தோல்விச் செய்தி வந்தவுடன் நல்ல பிள்ளையாக வெங்காயம் கிலோ ரூ10க்கு இறங்கி வந்தது தனிக் கதை.  

எனவே, பொருளாதாரப் பாதை மாறாமல் விலைவாசி குறையாது. விலைவாசி குறைந்து விட்டால் பெரிய பெரிய மனிதர்களின் கல்லாப் பெட்டி நிறையாது. வலியவரோ, இளையவரோ... இவர்கள் விலைவாசி குறைப்பதற்கு என்ன மந்திரம் வைத்திருக்கிறார்கள். நமோ...நமோ... என்று முணு முணுப்பதாலோ, தலைமுறை தலைமுறையாய் வறுமையே வெளியேறு! என்று குடும்பப் பாட்டு பாடுவதாலோ விலைவாசி குறையாது. காரணம் பணவீக்கம் என்பது சாதாரண மக்களின் கிழிஞ்சு தொங்கும் பைகளிலுள்ள கொஞ்ச நஞ்ச செல்வத்தையும் வசதி படைத்தவர்களின் மூட்டைகளுக்கு மாற்றுகிற ஏற்பாடாகும். மோடியும், மோடியின் மூதாதையர்களும் இதை எப்படிச் செய்தார்கள் என்று பார்ப்போம்.

1998ல் பி.ஜே.பி ஆட்சி இருந்த காலத்தில்தான் உணவுப் பொருட்கள் மீதான மொத்த விலைக் குறியீட்டெண் உச்சபட்சமாக இரண்டு இலக்க சதவிகிதமான 18சதத்தைத் தாண்டியது. காய்கறிகளின் விலைகள் 110சதவீதம், வெங்காய விலை 700 சதவீதம் என ஏறியது. 2000ம் ஆண்டில் அதே வாஜ்பாய் ஆட்சியில்தான் ஒரே ஆண்டில் சமையல் கேஸ் சிலிண்டர் விலை ரூ146ல் இருந்து ரூ 232க்கு ஏறியது. எரிபொருள், மின்சாரத்தின் விலைகள் 28சதவீதம் உயர்ந்ததென்பது 2001லிருந்து 2010 வரையிலான பத்தாண்டிலுங் கூட நடக்காத விலைவாசி உயர்வு, இதற்கெல்லாம் காரணம் பி.ஜே.பி அரசு  முன்னெடுத்த பொருளாதார முடிவுகள்தான். இன்று காங்கிரஸ் ஆட்சியில் விலை உயர்வுக்கு பிள்ளையார் சுழி (விலைவாசி விநாயகர் என்று சூடம் காண்பித்தாலும் காண்பிப்பார்கள்) போட்டவர்கள் மோடியின் மூதாதையர்கள்தான்.

நடிப்புச் சுதேசிகள்

ஒன்று, தாராளமான இறக்குமதியைக் கட்டவிழ்த்து விட்டது. 1991ல் இந்தியாவின் 3300 பொருட்கள் மீது இறக்குமதி அளவுக் கட்டுப்பாடுகள் உண்டு. இவர்கள் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு முன்பு சாலைகள் தோறும் சுதேசி சோப் எது? பிளேடு எது? என்று நோட்டீஸ் அடித்து விளம்பரம் செய்தார்கள். ஆனால், ஆட்சிக்கு வந்தவுடன் ஏப்ரல்-1 2000ல் 714 பொருட்கள் மீதான இறக்குமதி அளவுக் கட்டுப்பாடுகளை நீக்கினார்கள். ஏப்ரல்-1, 2001ல் இன்னும் 715 பொருட்கள் மீதான அளவுக் கட்டுப்பாடுகளையும் நீக்கினார்கள். இதற்காக அவர்கள் தெரிவு செய்த தேதி மக்களைக் கேலி செய்வதற்கா என்று தெரியவில்லை. மகாகவி பாரதியின் வார்த்தைகளில் சொன்னால்

உப்பென்றும், சீனியென்றும் உள்நாட்டுச் சேலையென்றும்

செப்பித் திரிவாரடி!கிளியே! வாய்ச் சொல்லில் வீரரடி

இரண்டாவது பெட்ரோலிய பொருட்கள் மீதான மையப்படுத்தப்பட்ட விலை நிர்ணய முறையை(Administered Price Mechanism ) நீக்கிய புண்ணியவான்களும் இவர்கள்தான். 1989ல் ஒரு லிட்டர் பெட்ரோல் ரூ8 ஆக இருந்தது. இன்று அது ரூ74க்கு உயர்ந்திருக்கிறதென்றால் அதற்கு கிரின் சிக்னல் போட்டவர்கள் பி.ஜே.பி காரர்கள்தான்.15 நாட்களுக்கு ஒரு முறை சர்வதேச விலைகள் உயர்வைக் கணக்கிற் கொண்டு தானாகவே விலை மாறும் நடைமுறையைக் கொண்டு வந்தவர்கள். திருடிவிட்டு ஓடுபவனே திருடன்... திருடன்.. என்று கத்திக் கொண்டு ஓடுவது போல இன்று பெட்ரோல் விலை உயர்வுக்கு பி.ஜே.பி கண்ணீர் வடிப்பதும் நகைச்சுவைதான்.

மூன்றாவது, இறக்குமதி விலைச் சமன்பாடு (Import Price Parity ) என்ற நூதனமான விலை உயர்வை 2002ல் கண்டு பிடித்தவர்களும் இவர்கள்தான். இறக்குமதி ஆகாமல் உள்நாட்டில் உற்பத்தியாகிற பெட்ரோலுக்கும் இறக்குமதியானால் போடுகிற வரிகள், சரக்குக் கட்டணம், இன்சூரன்ஸ் என ஆகிய செலவுகளைச் சேர்த்து விலை நிர்ணயம் செய்த விபரீதத்தை அரங்கேற்றினார்கள். ஆகாத செலவுக்கு பில் போட்ட ஃப்ராடுத்தனத்தை எதற்காகச் செய்தார்கள் தெரியுமா! பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனப் பங்குகளைத் தனியாருக்கு விற்றதால் தனியார் பங்குதாரர்களுக்கு டிவிடெண்ட் கூட ண்டாமா! பொதுத்துறை எண்ணெய் நிறுவனங்களில் தனியார் பங்குகள் எவ்வளவு பாருங்களேன். 

இந்தியன் ஆயில் காப்பரேசன்21 சதவீதம்

இந்துஸ்தான்  பெட்ராலியம்-49 சதவீதம்

பாரத் பெட்ரோலியம்-45 சதவீதம்

ஓ.என்.ஜி.சி-31 சதவீதம்

கெயில்-43 சதவீதம்

ஆயில் இந்தியா- 22 சதவீதம்

இவர்களின் லாப பங்கிற்காக அரசு காட்டிய கருணை இது. இது தவிர ரிலையன்ஸ் அம்பானி போன்றவர்களின் பெட்ரோலிய நிறுவனங்களுக்கும் லாபம் பெருக வேண்டாமா! ஆகாத செலவுக்கு பில் போட்டார்கள் வாஜ்பாயும், அத்வானியும்.பிள்ளையார் பக்தர்கள் அல்லவா! கடைத் தேங்காயை எடுத்துச் சிதறுகாய் போட்டார்கள்.

இப்படி அம்பானிக்கு கருணை காட்டிய இவர்கள் அப்பாவி விவசாயிகளுக்கு இறக்குமதி விலைச் சமன்பாட்டை கொண்டு வரமுடியுமா! பருத்தி சர்வதேசச் சந்தையில் ரூ 12000 விற்றபோது, இந்தியாவில் விவசாயிகளுக்கு ரூ 3000ம் தான் கிடைத்தது. அம்பானிக்கு வித்தியாசத்தை தந்தவர்கள், விவசாயிகளுக்கு வித்தியாசமாய் எதைத் தந்தார்கள் தெரியுமா! இரண்டு லட்சம் தூக்குக் கயிறுகள். இதில் ராமன், கணேசன், சர்தார், முபாரக், பீட்டர் என்று எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

நான்காவது, அத்தியாவசிய சரக்குகள் சட்டத்தை தளர்த்தி 50,000 டன்கள் வரை பெரும் வியாபாரிகள் பதுக்குவதை சட்டப் பூர்வமாக்கியதுதான். வாஜ்பாயின் வார்த்தைகளில் 'வியாபாரிகள் பதுக்குவது நமது நாட்டின் சட்டத்தின் படி குற்றமல்ல'. உளுந்தம் பருப்பு கிலோ ரூ 30ல் இருந்து ரூ 70க்கும், விளக்கெண்ணெய் ரூ 40ல் இருந்து ரூ80 க்கும், வெங்காயம் ரூ 4ல் இருந்து ரூ 60க்கும் ஏறியது. இந்த முடிவு எடுத்த பிறகுதான். சர்க்கரை போன்ற ரேசன் பொருட்கள் மீதான கட்டுப்பாட்டையும் தளர்த்தினார்கள்.

இதே வியாபாரிகளுக்கு ஆப்பு வைக்கிற மாதிரி வால்மார்ட்டுக்கு கண்ணசைவு காட்டுகிற அளவுக்கும் பிற்காலத்தில் போனது பி.ஜே.பி-யின் வளர்ச்சி என்பது வேறு கதை. எஜமானனை மாற்றாமல் வாலாட்டுகிற நன்றியுள்ள பிராணிகள் அல்ல முதலாளித்துவக் கட்சிகள். வளர்ச்சிக் கேற்ப வாலைக் குழைத்து ஆட்டப் பழகிக் கொண்டது பி.ஜே.பி.

ஐந்தாவது முன்பேர வர்த்தகச் சூதாட்டத்தை அமலாக்கியது பி.ஜே.பி தான். சரக்குகள் கைமாறாமலேயே வணிகம் நடந்தேறுவதும். அதன் மூலம் செயற்கையாய் விலை ஏறுகிற புதிய மோசடி அரங்கேறியதும் இவர்களின் காலத்தில்தான். இந்தியப் பட்ஜெட் தொகையைப் போன்று எட்டு மடங்கு, பத்து மடங்கு வரை முன்பேர வர்த்தகச் சந்தையின் நடவடிக்கை மதிப்புகள் போனதென்பது இச் சூதாட்டம் எவ்வளவு உச்சத்தைத் தொட்டதென்பதற்கு அடையாளம். பாரம்பரிய பதுக்கலையும் ஊக்குவித்து நவீன பதுக்கலுக்கும் வழிவகுத்த இவர்களின் அடுத்த அம்பும் சாமானியனின் வயிற்றை மிகச் சரியாகவே குறி வைத்தது.

ஆறாவது , பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனங்களுக்கு சாதகமாக காப்புரிமைச் சட்டத்தை திருத்த முனைந்தது. ஜெர்மனியின் பேயர் நிறுவனம் இந்தியாவில் 2லட்சத்திற்கு விற்பனை செய்து வந்த கேன்சர் மருந்துகள் தற்போது ரூ 10,000 க்கும் ரூ20,000 க்கும் உள்நாட்டில் கிடைக்கிறது. பி.ஜே.பி கொண்டு வந்த காப்புரிமைச் சட்டத்திருத்தம் அப்படியே நிறைவேற்றப் பட்டிருந்தால் பரிதாப நோயாளிகள் பல லட்சங்களை இன்னும் செலவழிக்க வேண்டியது இருந்திருக்கும். இடதுசாரிகள் முன்மொழிந்து நிறைவேறிய திருத்தமே சாதாரண மக்களின் உயிர் வாழும் உரிமைகளைத் தக்க வைத்துள்ளது.

ஆள் மாறாட்டமல்ல தீர்வு

பி.ஜே.பி-யின் ஆறுமுகங்கள் மட்டுமே இவை. இன்னும் பல்லாயிரம் முகங்களைக் காட்டக் காத்திருக்கிறது பி.ஜே.பி. வலிமையான பிரதமர் இதையெல்லாம் மாற்றுவாரா! விலைவாசிக்கு கடிவாளம் போடுவாரா! உத்தரகாண்டு வெள்ளத்தில் 30,000 பேரை ஒரே நாளில் காப்பாற்றி அனுமார் போல கரை சேர்த்ததாகக் கதைவிட்டார்களே! கோடானு கோடி மக்களுக்கும் அது போன்ற கதைகளைத் தயார் செய்வார்களா!

பாதை மாறாமல் தீர்வுகள் இல்லை! தேசத்தின் தேவை வேறு பிரதமர்அல்ல. வேறு பாதை !

இரயில் பயணத்தில் என்னுடன் வந்தவர் விவாதம் எங்கெங்கோ திசைமாறி போய்க் கடைசியில் சொன்னார். "ஆமா சார்! உடம்புக்கு ஏதாவது வந்துவிடக்கூடாது என்று பதட்டமாக இருக்கிறது தனியார் மருத்துவமனைக்கு அழுதே வாழ்நாள் சேமிப்பெல்லாம் போய்விடும்" என்று... நானும் சொன்னேன் "தேசத்திற்கும் ஏதும் வரக்கூடாதது வந்து விடக் கூடாதே என்ற பயம் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது" என்று....

நன்றி: 'இளைஞர் முழக்கம்'- ஜனவரி 2014

வரலாற்றுத் தேரின் சாரதிகள்

வரலாற்றுத் தேரின் சாரதிகள்